Αρτηριακή υπέρταση

Spyros L

Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί μία από τις συχνότερες χρόνιες παθήσεις παγκοσμίως και σημαντικό παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα, όπως το έμφραγμα του μυοκαρδίου, το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και τη χρόνια νεφρική νόσο. Ως αρτηριακή υπέρταση ορίζεται η επίμονη αύξηση της αρτηριακής πίεσης πάνω από τα φυσιολογικά όρια. Η αρτηριακή πίεση εκφράζεται με δύο τιμές: τη συστολική (μέγιστη), που αντιστοιχεί στη σύσπαση της καρδιάς, και τη διαστολική (ελάχιστη), που αντιστοιχεί στη χάλασή της.

Σύμφωνα με τις σύγχρονες ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες, φυσιολογική θεωρείται η αρτηριακή πίεση όταν οι τιμές είναι κάτω από 120/80 mmHg. Υψηλή φυσιολογική πίεση ορίζεται όταν η συστολική κυμαίνεται μεταξύ 130–139 mmHg και/ή η διαστολική μεταξύ 85–89 mmHg. Η αρτηριακή υπέρταση ταξινομείται σε βαθμούς ανάλογα με τη σοβαρότητά της. Υπέρταση βαθμού 1 υπάρχει όταν η συστολική πίεση είναι 140–159 mmHg και/ή η διαστολική 90–99 mmHg. Υπέρταση βαθμού 2 ορίζεται από τιμές 160–179 mmHg συστολικής και/ή 100–109 mmHg διαστολικής πίεσης, ενώ υπέρταση βαθμού 3 όταν η συστολική είναι ≥180 mmHg και/ή η διαστολική ≥110 mmHg.

Ιδιαίτερη μορφή αποτελεί η απομονωμένη συστολική υπέρταση, όπου η συστολική πίεση είναι αυξημένη (≥140 mmHg) ενώ η διαστολική παραμένει φυσιολογική (<90 mmHg), κατάσταση που παρατηρείται συχνότερα στους ηλικιωμένους. Επιπλέον, διακρίνονται ειδικές καταστάσεις όπως η «υπέρταση λευκής μπλούζας», όπου οι τιμές αυξάνονται μόνο στο ιατρείο, και η συγκαλυμμένη υπέρταση, όπου οι μετρήσεις εκτός ιατρείου είναι υψηλές.

Η σωστή ταξινόμηση της αρτηριακής υπέρτασης είναι απαραίτητη για την εκτίμηση του καρδιαγγειακού κινδύνου και την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής προσέγγισης

Ακολουθεί πίνακας με την ταξινόμηση της αρτηριακής υπέρτασης σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες:

📌 Η διάγνωση βασίζεται στη μέση τιμή επαναλαμβανόμενων μετρήσεων αρτηριακής πίεσης και όχι σε μία μόνο μέτρηση.